Maski noong panahon na ako ay isang pala-laro at ubod ng kulit na bata, hindi ko nagawang makalibangan ang larong patintero. Mahilig naman ako sa piko, Chinese garter, mga manika, see-saw/swing, at kung anu-ano pang ibang laro. Hindi lang talaga patintero.

Paano ba naman, kay hirap pakiramdaman kung kailan ka aabante at kung kailan ka iiwas. Isang komplikadong laro ng oo at hindi. Walang espasyo para sa pag-aalinlangan, iyon ay isang kahinaan. Magkamali ka lamang ng galaw ay patay ka na. Pormahan at hulihan sa pagitan ng nanunubok makarating sa dulo ng linya at ng taya na nagnanais mabaligtad ang sitwasyon. Hindi malinaw ang istratehiya, basta kailangang lampasan ang mga pagsubok at makatawid.

Akala ko, sabay ng pagtapon ko sa aking mga lumang manika at paglalagay ng lipstik tanda ng pagdadalaga, hindi ko na kailan pang kailangan mapasubo sa laro ng patintero.

Ngunit gaya ng karamihan ng mga akala, ako pala ay mali.

Kung paano akong nahirapan noon sa pagtantiya ng tamang galaw at tamang panahon para sa tamang galaw, mas lalo ngayon akong litong-lito na binata ang aking kalaro at damdamin ang nakataya.